ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ- 1968

Μεξικό, 1968

Η ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1968 που ορίστηκε για την τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας του Μεξικού, το 1968, είχε συμβολική σημασία. Είναι η επέτειος της απόβασης του Χριστόφορου Κολόμβου στο Νέο Κόσμο.

Είχε το νερό στο αίμα του

Άμα η πόλη που γεννήθηκε ο πατέρας σου λέγεται Ακουσκαλιεντς, δηλαδή "ζεστά νερά" και το όνομα της μητέρας σου είναι "Ρίο φρίο", δηλαδώ κρύο ποτάμι, δικαιολογημένα το παρατσούκλι σου να είναι "Παιδί των νερών". Στο χέρι σου είναι να το αποδείξεις. Αυτό ακριβώς έκανε και ο 17χρονος -τότε- Μεξικανός Πέπε Γκονσάλες που, πέρα από κάθε λογικό προγνωστικό, πήρε το χρυσό μετάλλιο στις Καταδύσεις και ξετρέλανε τους συμπατριώτες του, στους Ολυμπιακούς του1968, στο Μεξικό.

 Αρίμπα! 

"Παππούς" και "εγγονός"

Ο μεγαλύτερος και ο μικρότερος αθλητής που πήραν μέρος στην Ολυμπιάδα του 1968, στο Μεξικό, ήταν και οι δύο μέλη της αθλητικής αποστολής του Ελ Σαλβαδόρ. Ο γηραιότερος ήταν ο σκοπευτής Ρομπέρτο Σούντυ, 69 ετών και ο νεότερος ο Ρούμπεν Γκουερρέρο 14 ετών που συμμετείχε με την ομάδα της μεικτής σκυταλοδρομίας στην Κόλύμβηση.

Μετεωρίτης

Ο Αμερικανός άλτης Μπομπ Μπήμον που έκανε το εξωπραγματικό παγκόσμιο ρεκόρ στο μήκος με 8,90μ στους Ολυμπιακούς του Μεξικού, δεν ηταν άγνωστος, παρόλο που θεωρήθηκε "μετεωρίτης" στο αγώνισμα, επειδή ούτε καν πλησίασε ξανά αυτή την επίδοση στο μικρό διάστημα που συνέχισε να αγωνίζεται σαν αθλητής Στίβου, πριν ασχοληθεί με το αμερικανικό Ποδόσφαιρο. Πολλά χρόνια αργότερα, όταν δούλευε φύλακας σε εργοστάσιο, εξιστορούσε,έναντι αμοιβής, το ιστορικό του άλμα.

 ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΤΟΚΙΟ 1964

Καρβουνίδι ... τέλος

Η τελευταία φορά που οι αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων έτρεξαν σε στίβο με καρβουνίδι ήταν στο Τόκιο το 1964.  Τέλος εποχής λοιπόν για το καρβουνίδι αλλά αρχή εποχής για έναν ... καταπέλτη. Το ακόντιο για το Άλμα επί κοντώ από ίνες γυαλιού (fiberglass), που εκτόξευσετις επιδόσεις του αθλήματος στα ύψη, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς του Τόκιο το 1964.

Μέτριος αθλητής, κορυφαίος επαγγελματίας

Ο κορυφαίος ίσως επαγγελματίας ποδηλάτης όλων των εποχών, ο Βέλγος Έντυ Μερξ, λίγο πριν περάσει στην επαγγελματική ποδηλασία είχε τερματίσει στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, το 1964, μόλις... 12ος.

Το παιδί της Χιροσίμα

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 1964, τη φλόγα την άναψε ένας 19χρονος Ιάπωνας που είχε γεννηθεί κοντα στη Χιροσίμα τη μέρα που έπεσε η πρώτη ατομική βόμβα (6/8/1945) και κατέστρεψε συθέμελα την πόλη.


ΤΟ ΚΟΝΤΑΡΙ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

Η ολυμπιακή σημαία στους Ολυμπιακούς του Τόκιο το 1964, υψώθηκε σε ιστό ύψους 15 μέτρων και 21 εκατοστών. Τόσο ήταν το μήκος που είχε πηδήσει στο Τριπλούν, στους Ολυμπιακούς του Άμστερνταμ το 1928, ο Μίκιο Όντα, ο οποίος μ' εκείνο το άλμα είχε χαρίσει στην Ιαπωνία το πρώτο της χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο.

Ολυμπιακά παιγνίδια (Olympic Games) και οι Ολυμπιακοί Αγώνες
Θυμόμαστε όλοι την αποτυχία αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, κατά το καθιερωμένο τελετουργικό για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ. Ο φωτοδότης Απόλλωνας αρνήθηκε να προσφέρει τις ακτίνες του βορά στους εμπόρους του Ολυμπιακού Ιδεώδους λες και αποφάσισε να συμπαρασταθεί στους αρνητές της καπηλείας του πολιτισμού και των ιδανικών μας.

Άραγε

 πιστεύει κανείς ότι, οι σημερινές Ολυμπιάδες εκπροσωπούν το ιδεώδες που γεννήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα και το ενστερνίστηκαν οι αναβιωτές των Ολυμπιακών Αγώνων;

Οι αθλητές που συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι επαγγελματίες με την ανοχή, αν όχι με την προτροπή, της Δ.Ο.Ε. Αθλητές που, σε πιστή εφαρμογή όρων εμπορικών συμβολαίων, “αγωνίζονται” με τα σύμβολα της Nike ή της Adidas και πολύ εύκολα απαρνούνται τις πατρίδες τους, αλλάζουν υπηκοότητα και παρελαύνουν υπό την σκέπη ξένης σημαίας (που πληρώνει όμως καλά).

Ας αναλογιστούμε εδώ την κραυγή απελπισίας στρατηγού του Ξέρξη, όταν πληροφορήθηκε ότι οι Έλληνες - παράλληλα με τις πολεμικές τους προετοιμασίες - διοργάνωναν και την Ολυμπιάδα του 480 π.χ. : “Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ' άνδρας ήγαγες μαχησαμένους ημέας, οι ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούνται, αλλά περί αρετής”.

Οι θεωρούμενοι σαν θεματοφύλακες του Ολυμπιακού Ιδεώδους, οι “αθάνατοι”, κάνουν “στραβά μάτια” για την γενικευμένη χρήση των και έχουν μετατραπεί σε εμπορικούς μεταπράτες των πολυεθνικών εταιρειών. Δεν τόλμησαν ποτέ να διαγράψουν από τους πίνακες των μελών τους - ή έστω να τιμωρήσουν αυστηρά - εκείνες τις χώρες που κατά καιρούς, χάριν πολιτικής εκμετάλλευσης απείχαν από τους αγώνες. Τα αναβολικά καταστρέφουν την υγεία των αθλητών και πολύ συχνά τους οδηγούν στο θάνατο. Κλασσικά παραδείγματα είναι ο Βλαντιμίρ Κούτς, ο καλύτερος αθλητής που είχε ποτέ η Σοβιετική Ένωση σε δρόμους αντοχής, που πέθανε το 1975 σε ηλικία 48 ετών και η Αμερικανίδα δρομέας Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ που πέθανε το 1998 σε ηλικία 39 ετών.

Οι “αθάνατοι” όχι μόνο παραμένουν απαθείς και αδιάφοροι μπροστά σ' όλα αυτά αλλά, με υποκριτικές αναφορές στο “αρχαίο πνεύμα αθάνατο, του ωραίου, του μεγάλου και τ' αληθινού”, επιδιώκουν να προσδώσουν ιδεολογικό υπόβαθρο στο οικονομικοπολιτικό κατασκεύασμα των τελευταίων δύο ή τριών δεκαετιών που, με την ανοχή και την συμμετοχή μας δυστυχώς, συνεχίζουν να αποκαλούν Ολυμπιακούς αγώνες. Τα πάντα προσφέρονται θυσία στο βωμό της θεαματικότητας των αγώνων και του πλουτισμού των χορηγών.

Ο εκφυλισμός του Ολυμπιακού Ιδεώδους αλλοίωσε και την σύνθεση των θεατών των αγώνων. Οι φίλαθλοι, οι “αγαπώντας τους άθλους”, εγκατέλειψαν τα στάδια, μη μπορώντας να ανεχθούν την εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και την γενικευμένη χρήση των αναβολικών. Παραχώρησαν τη θέση τους σε τουρίστες υψηλής εισοδηματικής τάξης που, μπορεί να μην έχουν ακούσει ποτέ για τον Διαγόρα, τον Μίλωνα, τον Λούη, τον Ζάτοπεκ, τον Έρτερ ή τη Ρούντολφ, αποτελούν όμως το απαραίτητο σκηνικό για την τηλεοπτική εικόνα του Ν.Β.C. που, για να αποκτήσει τα δικαιώματα αναμετάδοσης των αγώνων του 2012, πλήρωσε 1.200.000.000 Ευρώ. Εικόνα ρωμαϊκής αρένας.

Αναμφίβολα, ο βαρόνος Πιέρ ντε Κουμπερτέν, συνέβαλε μαζί με πολλούς άλλους στην διεθνοποίηση των Ολυμπιακών Αγώνων και στη διάδοση του Ολυμπιακού Ιδεώδους. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει να τον θεωρούμε εμπνευστή της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, στερώντας αυτή την τιμή αυτή από τον εθνικό μας ευεργέτη Ευάγγελο Ζάππα.

Ο Βορειοηπειρώτης αγωνιστής του 1821 συνέλαβε πρώτος την ιδέα της αναβίωσης των Ολυμπιακών Αγώνων και με επιστολή του προς τον βασιλιά Όθωνα, δήλωσε την πρόθεση του να επωμισθεί όλες τις απαιτούμενες δαπάνες. Μετά από πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών Αλ. Ραγκαβή τροποποιήθηκε η αρχική ιδέα της αυτόνομης διεξαγωγής των αγώνων και οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα διεξάγονταν πλέον, σύμφωνα με το Β.Δ. της 19ης Αυγούστου 1858, παράλληλα με εμπορική έκθεση. Η οργάνωσή των Αγώνων ανατέθηκε στην Επιτροπή Ολυμπίων.

Η έναρξη των Α' Ολυμπιακών Αγώνων έγινε την 18η Οκτωβρίου 1859. Λόγω της έξωσης του Όθωνα και του θανάτου, το 1865, του Ευάγγελου Ζάππα οι Β' Ολυμπιακοί Αγώνες διεξήχθησαν το 1870 στο, πρόχειρα ανακαινισμένο, Παναθηναϊκό Στάδιο παρουσία 30.000 θεατών. Οι αγώνες ήταν διεθνείς και για πρώτη φορά δόθηκε εκεί ο όρκος των αθλητών και ακούστηκε ο Ολυμπιακός Ύμνος. Στην ταραχώδη και δύσκολη εκείνη εποχή και παρά τις αντιξοότητες κατέστη, τελικά, εφικτή η διοργάνωση των Γ' Ολυμπιακών Αγώνων το 1875 και των Δ' Ολυμπιακών Αγώνων το 1888, με εμψυχωτή τον Ιωάννη Φωκιανό.

Μετά το 1888 αποφασίζεται να τηρείται αυστηρά η ανά τετραετία διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Το 1892 όμως πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Ζάππας, εξάδελφος και διαχειριστής της περιουσίας του Ευάγγελου Ζάππα και η Ρουμανική Κυβέρνηση αρνείται να παραδώσει τα περιουσιακά στοιχεία της οικογένειας Ζάππα, οπότε, ελλείψει οικονομικών πόρων, ματαιώνονται οι αγώνες του 1892.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 ο γιατρός W. Ρ. Brooks οργάνωνε τοπικούς αγώνες στην Αγγλία και ίδρυσε την “Ολυμπιακή εταιρία”. Η “Ολυμπιακή εταιρία” βρίσκεται σε συνεχή επαφή και συνεργασία με την Επιτροπή Ολυμπίων και στους Α' Ολυμπιακούς Αγώνες του 1859 απονέμει το έπαθλο στον, εκ Σμύρνης νικητή του δολίχου δρόμου, Πέτρο Βελισσάριο.

Το 1890 ο Πιέρ ντε Κουμπερτέν συναντήθηκε με τον W. Ρ. Brooks και ενημερώθηκε απ' αυτόν για την προσπάθεια των Ελλήνων να αναβιώσουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η ιδέα θεωρήθηκε πολύ καλή και μάλιστα όταν το 1990 θα γίνει, στο Παρίσι, η μεγάλη εμπορική έκθεση με τα εγκαίνια του Πύργου του Άιφελ. Η παράλληλη τέλεση αγώνων θα ήταν ένα ενδιαφέρον θέαμα.

Ο Πιέρ ντε Κουμπερτέν συγκαλεί το 1894 συνέδριο στο Παρίσι με συμμετοχή αθλητικών Σωματείων από την Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα, Αμερική, Σουηδία, Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο, και Ρωσία. Εν μέσω αντεγκλήσεων και γενικής δυσπιστίας εκφράζεται η ευχή για την τέλεση Αγώνων ανά τέσσερα (4) χρόνια. Ο Κουμπερτέν πρότεινε να εγκαινιαστούν οι αγώνες το 1990, πλην όμως, κατόπιν προτάσεως του Δημητρίου Βικέλα, αποφασίζεται να γίνει η έναρξη των αγώνων το 1896, στην Αθήνα.

Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα κατανοητό ότι, στο συνέδριο του Παρισιού, δεν αποφασίζεται η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Η αναβίωση τους είχε συντελεσθεί ήδη το 1859 σαν έκφραση των πολιτισμικών αξιών του λαού μας. Στο Παρίσι γίνεται απλώς αποδεκτή η Ολυμπιακή Ιδέα από τους εκπροσώπους αθλητικών σωματείων οχτώ ακόμη χωρών, ανατίθεται η οργανωτική ευθύνη σε Διεθνή Επιτροπή (αντί της Επιτροπής Ολυμπίων) και αποφασίζεται η, εκ περιτροπής, τέλεση των αγώνων σε διάφορες χώρες με σκοπό την διάδοση των Ολυμπιακών αξιών σε όλους τους λαούς της γης και με την ελπίδα ότι, η αποδοχή των αρχών τις ευγενούς άμιλλας, του “ευ αγωνίζεσθαι” και της εκεχειρίας θα συμβάλλει στην συμφιλίωση των λαών και στο χτίσιμο ενός πιο ανθρώπινου αύριο.

Αξίζει να τονιστεί εδώ ότι, παραποιείται συστηματικά, από τον Τύπο και τα Μέσα Ενημέρωσης, η ονομασία των Αγώνων που διοργάνωνε η Επιτροπή Ολυμπίων και αναφέρονται - ανακριβώς - ως “Ολύμπια” αντί του ορθού “ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ” (για επικύρωση της ακρίβειας αυτής της αναφοράς παραθέτω, στο τέλος του κειμένου, αντίγραφα δύο εισιτηρίων των Ολυμπιακών Αγώνων του 1870 που βρίσκονται στο Αρχείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρίας της Ελλάδος)

Ο Κουμπερτέν δεν πίστεψε στο πάθος και τις ικανότητες των Ελλήνων, αμφέβαλε για την δυνατότητα επιτυχούς έκβασης των αγώνων της Αθήνας και, το 1895, γράφει στον Ούγγρο Kemeny προτείνοντας του την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στη Βουδαπέστη.

Ο πατριωτισμός όμως των Ελλήνων, το “πανταχού παρόν” πνεύμα ευποιίας των ηπειρωτών ευεργετών (Γεώργιος Αβέρωφ) και η συμμετοχή φιλάθλων, ταυτισμένων εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια με το αθλητικό Ιδεώδες, θα οδηγήσουν τους αγώνες σε μοναδική επιτυχία.

Το 1900 και το 1904 οι Ολυμπιακοί Αγώνες ταξιδεύουν σε χώρες ξένες που οι λαοί τους δεν ήταν και τόσο εξοικειωμένοι με την ιδέα της ευγενούς άμιλλας. Έτσι η Ολυμπιάδα του Παρισιού (1900) και του Σαιν Λούις (1904), που διεξάγονται στα πλαίσια εμπορικών εκθέσεων, καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία και το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων τείνει να σβήσει οριστικά.

Παρ' όλα ταύτα αθλητές από διάφορες χώρες, επιδιώκοντας να διασώσουν τον Ολυμπισμό που αργοπεθαίνει, προτείνουν, μαζί με την Ελληνική Επιτροπή, την μόνιμη διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα. Ο Κουμπερτέν αντιστέκεται πεισματικά και απορρίπτει το αίτημα τους. Παρά την αντίθεση του Κουμπερτέν και προ του φάσματος της οριστικής ματαίωσης των αγώνων η Ελλάδα διοργανώνει μόνη της, το 1906, την αποκαλούμενη Μέσο-Ολυμπιάδα με καταπληκτική επιτυχία και με συμμετοχή 20 κρατών και 890 αθλητών.

Η διοργάνωση των αγώνων του 1906, στους οποίους αρνήθηκε να παρευρεθεί ο Κουμπερτέν και τους οποίους ουδέποτε αναγνώρισε σαν Ολυμπιακούς Αγώνες, έσωσε την Ιδέα και έδωσε νέα πνοή στο Ολυμπιακό πνεύμα. Έτσι, παρά την απουσία του θεωρουμένου ως αναβιωτή των Ολυμπιακών Αγώνων, διασώθηκαν οριστικά οι Αγώνες και κατέστη δυνατή, έκτοτε, η συνέχισή τους.

Νομίζω ότι αντιδράσαμε λανθασμένα εις βάρος του Προέδρου της Δ.Ο.Ε. κ. Ζακ Ρόγκ που, εγκαινιάζοντας τους αγώνες του 1912, είπε ότι οι αγώνες γύρισαν στο σπίτι τους; Μήπως ο αξιότιμος κ. Ρόγκ είπε το σωστό, ότι δηλαδή τα Ολυμπιακά Παιγνίδια (Olympic Games) γύρισαν στο σπίτι τους; Μήπως ήρθε ο καιρός να γυρίσουν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο δικό τους σπίτι;

Η ευθύνη για την μετέπειτα πορεία των αγώνων ανήκει σε άλλους.

Κανείς όμως δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωνα να προασπιζόμαστε ιδανικά.

Κατέχουμε, πολύτιμο κειμήλιο, την προσφορά της Πανδώρας. Και, αρνούμενοι την καπηλεία αξιών και πολιτισμού, ελπίζουμε. Γιατί για μας τους Έλληνες - παρά τα περί του αντιθέτου λεχθέντα - δεν “απέσβετο το λάλον ύδωρ”.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ (1960).

Ολυμπιονίκες... διάδοχοι θρόνων

Δεν ξέρω βέβαια πόσους από σας θα... "συγκινήσει" αυτή η πληροφορία, εμένα προσωπικά καθόλου, αλλά την παραθέτω μιας και ο άνθρωπος ήταν ολυμπιονίκης και πρέπει όταν αναφέρουμε γεγονότα να είμαστε αντικειμενικοί. 

Το 1960 στη Ρώμη, ο τότε διάδοχος του ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνος, αναδείχτηκε χρυσός ολυμπιονίκης στην Ιστιοπλοϊα. Συμμετείχε ως κυβερνήτης στην κλάση Ντράγκον.

Ο "ξυπόλητος πρίγκιπας"

Ο άσημος και άγνωστος αθλητής από την Αιθιοπία, Αμπέμπε Μπικίλα, έγινε γωστός παγκόσμια σε μια νύχτα αφού έτρεξε ξυπόλητος στους πλακόστρωτους δρόμους της Ρώμης. Η χορηγός εταιρεία παπουτσιών στη συγκεκριμένη Ολυμπιάδα, από κάποιο λάθος δεν είχε το ακριβές νούμερο των παπουτσιών του. Έτσι ο Μπικίλα αποφάσισε να τρέξει τα 42,195 χιλιόμετρα του Μαραθωνίου ξυπόλητος και τελικά ήταν ο ΧΡΥΣΟΣ ολυμπιονίκης. Το 1964, στο Τοκιο, επανέλαβε τον άθλο του, παπουτσωμένος μεν αυτή τη φορά αλλά πάλι με πρόβλημα. Πέντε εβδομάδες πριν είχε υποστεί εγχείρηση σκωλικοειδίτιδας. Πρέπει επίσης να αναφέρουμε εδώ πως αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο ίδιος αθλητης σε δύο διαδοχικούς Ολυμπιακούς Μαραθωνίους παίρνει την πρώτη θέση. 

Ο Αμπέμπε Μπικίλα έρχεται το 1961 στην Αθήνα και παίρνει μέρος στο Διεθνή Μαραθώνιο. Γοητευμένος από την κλασική διαδρομή ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ να κάνει ότι και στη Ρωμη. Τρέχει λοιπόν και πάλι ξυπόλητος και είναι και πάλι ο Χρυσός νικητής.

Ο μεγάλος αυτός αθλητής που δίκαια θεωρείται σαν ο μεγαλύτερος μαραθωνοδρόμος αθλητής μέχρι σήμερα, έπεσε το 1969 θύμα τροχαίου και έμεινε παράλυτος. Πέθανε το 1971 από εγκεφαλική αιμορραγία σε νοσοκομείο του Λονδίνου, σε ηλικία 41 ετών, αφήνοντας πίσω του 4 ανήλικα αγοράκια.

Η "μαύρη γαζέλα" της Ρώμης

Έμαθε να τρέχει σαν αστραπή προσπαθώντας να πιάσει θέση στο τραπέζι μιας οικογένειας με 20 παιδιά! Αυτή ήταν η χιουμοριστική δήλωση της 17 χρονης Βίλμα Ράντολφ, νικήτριας στα 100μ στους Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960, για να μην πει πως ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου χάρη στην ψυχική της δύναμη και τη θέλησή της, κατανικώντας την πολιομυελίτιδα που την είχε χτυπήσει όταν ήταν μωρό και την είχε αφήσει παράλυτη για πολλά χρόνια!!! 

Τον καρκίνο όμως δεν κατάφερε να τον νικήσει. Πέθανε πριν από μερικά χρόνια και όπως αντιλαμβανόμαστε σε όχι ιδιαίτερα μεγάλη ηλικία.

Μοχάμεντ Άλι

Ο τίτλος του ολυμπιονίκη που είχε κερδίσει ο Μοχάμεντ Άλι (ως Κάσιους Κλαίυ) το 1960 στη Ρώμη, του αφαιρέθηκε λίγα χρόνια μετά από την αμερικανική ολυμπιακή επιτροπή, επειδή αρνήθηκε να πάρει μέρος στον πόλεμο του Βιετνάμ. Βέβαια αρκετές δεκαετίες αργότερα οι Αμερικανοί προσπάθησαν να απαλύνουν αυτό το γεγονός, δίνοντας στον Άλι την τιμητική διάκριση να ανάψει τη φλόγα στο στάδιο, στους Ολυμπιακούς του 1996 στην Ατλάντα.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ 1956

Συναδέλφωση

Η χαρούμενη παρέλαση όλων των αθλητών, ανάκατων σε παρέες και αδελφωμένων στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων, ήταν ιδέα ενός νεαρού φιλάθλου από την Αυστραλία. Την πρότεινε στην οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών που έγιναν το 1956 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και από τότε καθιερώθηκε.

Βαλς και προπόνηση

Η Τσεχοσλοβάκα αθλήτρια του Στίβου Όλγκα Φικότοβα είχε υποχρεωθεί από τον προπονητή της να γυμνάζεται και να κάνει το ζέσταμά της, χορεύοντας στο ρυθμό του βάλς "Γαλάζιος Δούναβης", ώστε να εξοικειωθεί με το στροβίλισμα στην τεχνική της Δισκοβολίας.
Η Φιτόκοβα κέρδισε το χρυσό στη Δισκοβολία στους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης, το 1956.

Όχι μόνο βαλς αλλά και... γάμος

Το πιο πολύκροτο ειδύλλιο που αναπτύχθηκε ανάμεσα σε αθλητή και αθλήτρια στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων είναι αυτό του Αμερικανού σφυροβόλου Χάρυ Κόνολλυ και της Τσεχοσλοβάκας δισκοβόλου ¨Ολγκα Φιτίκοβα, στη Μελβούρνη το 1956. Το βαλς λοιπόν χρησίμευσε όχι μόνο για να πάρει το χρυσό η Όλγκα αλλά και για το διπλό τους γάμο (πρώτα στην Πράγα και έπειτα στις ΗΠΑ), για τον οποίο οι εφημερίδες σε όλο τον κόσμο αφιερωναν για πολλές ημέρες ολόκληρες στήλες!!! Παράλληλα υπήρξαν ακόμα και "σοβαροί" σχολιαστές που μέσα από τον γάμο αυτό προέβλεπαν την προσέγγιση των δύο πολιτικών συνασπισμών, του ανατολικού και του δυτικού μπλόκ. Είδατε τι κάνει ένας "Γαλάζιος Δούναβης"...?

Αλ Έρτερ

Μοναδικό στο Στιβο είναι το ρεκόρ του Αμερικανού δισκοβόλου Αλ Έρτερ.
Πήρε μέρος σε τέσσερις Ολυμπιάδες( 1956, 1960, 1964, 1968) και αναδείχτηκε ισάριθμες φορές χρυσός ολυμπιονίκης στο αγώνισμά του, ενώ συνέχισε για αρκετά χρόνια ακόμη τον πρωταθλητισμό.
Το 1979 ο Έρτερ πέτυχε την καλύτερη παγκόσμια επίδοση της χρονιάς.

Μια νίκη, δυο χρυσά ή ένα+ένα δώρο...

Ο Σοβιετικός κωπηλάτης Βιατσελάβ Ιβάνωφ πήρε δύο χρυσά μετάλλια για το ίδιο αγώνισμα. Πανηγυρίζοντας, μετά την απονομή έχασε το πρώτο που του έπεσε στη λίμνη Γουέντορυ (όπου διεξάγονταν τα κωπηλατικά αγωνίσματα) και βυθίστηκε στη λάσπη της.
Οι  διοργανωτές της Ολυμπιάδας της Μελβούρνης (1956), μετά τη λήξη των Αγώνων, τού έδωσαν ένα δεύτερο, εφιστώντας του την προσοχή να μην ξαναρχίσει πάλι τα χοροπηδητά, πανηγυρίζοντας κοντά στη λίμνη, γιατί τρίτο δεν είχαν!

Λαρίσσα Λατύνινα

Τα περισσότερα ολυμπιακά μετάλλια συνολικά σε άντρες και γυναίκες, σε όλα τα αθλήματα, τα έχει κερδίσει η Σοβιετική γυμνάστρια Λαρίσσα Λατύνινα.
Συμμετέχοντας σε τρεις Ολυμπιάδες (1956, 1960 και 1964) πήρε 18 μετάλλια από τα οποία τα 9 ήταν ..χρυσά!!!
Κι έπειτα σου λέει...ασθενές φύλο...


Ξύρισμα και κούρεμα

"Σιγά το δύσκολο! Τρίχες ήταν..." θα πρέπει να δήλωσε ο Αμερικανός αρσιβαρίστας Τσαρλς Βίντσι μετά τη νίκη του με παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία των 56 κιλών, στους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης, και θα... ακριβολογούσε. Λίγο πριν τον αγώνα ζύγιζε 25...γραμμάρια περισσότερο, βάρος που θα τον κατέτασσε στη βαρύτερη κατηγορία, στην οποία δεν είχε ελπίδες διάκρισης.
Ενεργώντας απελπισμένα, ξύρισε τη γενειάδα του και κούρεψε γουλί τα μαλλιά του, πέφτοντας στο βάρος που ήθελε να είναι, ακριβώς 56 κιλά!


Ανισοχέρης

Ο Αμερικανός σφυροβόλος Χαρυ Κόνολλυ είχε το ένα του χέρι πιο κοντό από το άλλο. Το ελάττωμα αυτό θα αποθάρρυνε οποιονδήποτε αθλητή να ασχοληθεί με ένα άθλημα, στο οποίο η συνεργασία και των δύο χεριών είναι απολύτως απαραίτητη για μια καλή βολή. Δεν επηρέασε όμως τον Κόνολλυ που κατέκτησε, όπως είδαμε και λίγο παραπάνω, το χρυσό μετάλλιο την Ολυμπιάδα της Μελβούρνης, το 1956.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΟ ΕΛΣΙΝΚΙ ΤΟ 1952

Θρίαμβος του... θρίλερ!

Συγκλονιστική ήταν η διακύμανση στον ημιτελικό του ολυμπιακού ποδοσφαιρικού τουρνουά το 1952, στο Ελσίνκι, ανάμεσα στη Γιουγκοσλαβία και την τότε Σοβιετική Ένωση. Το σκορ θριάμβου 5-0, με το οποίο προηγούνταν οι Γιουγκοσλάβοι έως το 75' της συνάντησης, στο 90' είχε γίνει... 5-5!
Στον επαναληπτικό της επόμενης μέρας οι Γιουγκοσλάβοι επικράτησαν με 3-1.

Τζουντοαπαγόρευση όπως... ποτοαπαγόρευση

Θύμα της απαγόρευσης που επέβαλαν οι Αμερικανοί κατακτητές στην ηττημένη Ιαπωνία, μετά τη συνθηκολόγηση το 1945 (να μην προπονούνται στο εθνικό τους σπορ, το τζούντο), ήταν ο Σοχάντσι Ίσι, ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της Ιαπωνίας στο Τζούντο εκείνη την εποχή.
Έτσι ο Ίσι ασχολήθηκε με την Ελεύθερη Πάλη, στην οποία αναδείχτηκε ολυμπιονίκης στα 57 κιλά, το 1952, στο Ελσίνκι.

Ψυχρός πόλεμος

Με την πρώτη εμφάνιση των Σοβιετικών σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1952 στο Ελσίνκι, το ψυχροπολεμικό κλίμα αντιπαράθεσης ανατολικού και δυτικού μπλόκ πέρασε και στο αθλητικό πεδίο. Ως πρώτη έκφρασή του υπήρξε η ξεχωριστή φιλοξενία της σοβιετικής αποστολής μακριά από το ολυμπιακό χωριό, όπου είχαν καταλύσει οι υπόλοιπες αποστολές.

Η δύναμη της θέλησης...

Η Δανέζα "αμαζόνα" Λιζ Χάρτελ που κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στο ιππικό αγώνισμα του Ντρεσάζ, ήταν παράλυτη από τη μέση και κάτω. Για να ανέβει στο βάθρο απονομής τη βοήθησε ο Σουηδός Σεν Κουρ που είχε πάρει το χρυσό μετάλλιο στο συγκεκριμένο αγώνισμα.

ΝΤΑΝΑ ΚΑΙ ΕΜΙΛ ΟΙ... "διδυμοι"

Ο τριπλός χρυσός ολυμπιονίκης στο Ελσίνκι (5.000 μ., 10.000 μ., και Μαραθώνιο) Τσεχοσλοβάκος Εμίλ Ζάτοπεκ και η γυναίκα του Ντάνα (χρυσή ολυμπιονίκης του Ακοντισμού γυναικών το 1952, επίσης στο Ελσίνκι), είχαν γεννηθεί τιην ίδια χρονιά, αλλά και την ίδια μέρα!

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΥΣΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ ΤΟ 1948


Ο πιο μικρός ο αθλητής


Ο μικρότερος σε ηλικία  αθλητής που έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε αγωνίσματα Στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων είναι ο Αμερικανός Μπομπ Ματάιας που σε ηλικία 17 χρονών νίκησε στο πιο επίπονο και σύνθετο από τα αγωνίσματα του Στίβου, στο Δέκαθλο, στο Λονδίνο το 1948. Επανέλαβε το κατόρθωμάτου και στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ελσίγκι, το 1952.

Τα "φτερωτά" σπάικς


Ο Αμερικανός σπρίντερ Χαρισον Ντίλλαρντ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κούρσα των 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, το 1948, φορώντας τα "σπάικς" (αθλητικά παπούτσια με καρφιά) με τα οποία ο Τζέσι Όουενς είχε νικήσει στο Βερολίνο, το 1936! Τού τα είχε χαρίσει ο ίδιος μερικά χρόνια πριν...

Στέλιος Κυριακίδης


Ο χρυσός νικητής του Μαραθωνίου της Βοστόνης του 1946, πήρε μέρος και στον Ολυμπιακό Μαραθώνιο του Λονδίνου το 1948, θέλοντας να τονίσει και την αξία της συμμετοχής. Τερμάτισε 18ος, αφού πλέον δεν στόχευε σε κάποια διάκριση παρά μόνο στην αξία της συμμετοχής. Άλλωστε 2 χρόνια πριν είχε δώσει την ίδια του την ψυχή στο Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστόνης, κάνοντας περήφανο έναν ολόκληρο πεινασμένο λαό!!!

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΡΩΤΙΕΣ

Αφή φλόγας

Η αρχαιοπρεπής τελετή αφής της φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία και η μεταφορά της με σκυταλοδρομία λαμπαδηδρόμων έως το στάδιο των Αγώνων, στην πόλη που τους τελεί, έγινε για πρώτη φορά το 1936, στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου.

Για το Χίτλερ η αφή της φλόγας στην Ολυμπία και η μεταφορά της στο Βερολίνο ήταν σαφής συμβολισμός. Συνέδεε το αρχαιοελληνικό πνεύμα με την αριοκεντρική κοσμοθεωρία του...

Πέντε χρόνια αργότερα, οι σιδηρόφρακτες στρατιές του, ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία των ολυμπιακών λαμπαδηδρόμων, έμπαιναν στην Αθήνα ως κατακτητές!

Η παρέλαση των αθλητικών αποστολών

Το 1936, καθιερώνεται για πρώτη φορά η παρέλαση των αθλητικών ομάδων των χωρών που συμμετέχουν στους Αγώνες. Σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής ήταν ο Σπύρος Λούης. Ο θρυλικός Έλληνας νικητής του πρώτου Μαραθωνίου, παρουσιάστηκε ντυμένος με την παραδοσιακή φουστανέλα.

Ο Χίτλερ απαίτησε τότε από όλες τις αθλητικές αποστολές όταν περνούν μπροστά από τους επισήμους να χαιρετούν με το ναζιστικό χαιρετισμό. Ημόνη ομάδα που δεν το έπραξε ήταν η ελληνική χάρη στον ανυπάκουο Σπύρο Λούη που δεν το δέχτηκε.

Μάλιστα, ο Λούης , μετά την παράλαση, πρόσφερε στο Χίτλερ, ένα κλαδί ελιάς, σύμβολο ειρήνης και έπαθλο νίκης στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, με την ευχή να επικρατήσει η ειρήνη στον κόσμο! "Μακάρι οι λαοί να συναντιούνται πάντα σε τέτοιες ειρηνικές εκδηλώσεις" είπε ο Λούης στο Χίτλερ, δίνοντάς του το κλαδι ελιάς. Ευτυχώς γιαυτόν, πέθανε το 1940, λίγους μήνες πριν μπουν οι γερμανικές στρατιές στην Ελλάδα κι έτσι δεν πρόλαβε να δει τι επιφύλασσε ο "αρχαιολάτρης" δικτάτορας, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ

Οδός Τζέσι Όουενς

Από το 1984 ένας δρόμος του Βερολίνου ονομάζεται "Τζέσι Όουενς στράσε", προς τιμήν του μεγάλου νέγρου Αμερικανού αθλητή, ο οποίος το 1936, στο Βερολίνο, με τα τέσσερα χρυσά μετάλλια που κερδισε, ταπείνωσε τις ναζιστικές περί "φυλετικής ανωτερότητας της αρίας φυλής" θεωρίες, υποχρεώνοντας το Χίτλερ να αποχωρήσει από το στάδιο, προκειμένου να μην τον συγχαρεί!

Ιπτάμενη νοικοκυρά

Για τη Φάνι Μπλάνκερς-Κουν, τη "μικρή Ολλανδέζα", το μεγαλύτερο επίτευγμά της στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, το 1936, ήταν να πάρει αυτόγραφο από τον Τζέσι Όουενς, θαυμάζοντας τις τέσσερις νίκες του σε ισάριθμα αγωνίσματα. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1948, στος Ολυμπιακούς στο Λονδίνο, σε ηλικία 29 ετών και μητέρα δύο παιδιών πλέον, θα χαρακτηριστεί ως η "ιπτάμενη νοικοκυρά", κερδίζοντας κι αυτή με τη σειρά της τέσσερα χρυσά μετάλλια! Στα 100μ., στα 200μ., στα 80μ. εμπόδια και στα 4χ100.

Η Μπλάνκερς-Κουν, με 20 παγκόσμια ρεκόρ στα πόδια της, ανακηρύχτηκε κορυφαία αθλήτρια του 20ου αιώνα. Πέθανετο Γενάρη του 2004 σε ηλικία 86 ετών.


Η μικρή γοργόνα

Η Μάρτζορυ Γκέστριγκ ήταν σαφώς λιγότερο από 13 ετών όταν κέρδισε, στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου, το 1936, το χρυσό μετάλλιο στις Καταδύσεις από χαμηλό βατήρα. Κανένας άλλος αθλητής ή αθλήτρια με ανάλογη μικρή ηλικία δεν έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε οποιοδήποτε ατομικό αγώνισμα των Ολυμπιακών Αγώνων


Μπάσκετ ή Χάντμπολ?

Το σκορ στον τελικό του Μπάσκετ, στην πρώτη του εμφάνιση σε Ολυμπιάδα, στο Βερολίνο, το 1936,  ανάμεσα σε ΗΠΑ και Καναδά, θύμιζε περισσότερο σκορ του Χάνμπολ. Έληξε με νίκη των Αμερικανών 19-81.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ 1932 ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ


ΑΓΝΩΣΤΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΤΟΤΕ...




Τελετουργικό


Βάθρο για την απονομή των μεταλλίων στους νικητές χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1932, στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες.


Μην τον πιείτε... πουλήστε τον!


Τα έσοδα από την προσδοκώμενη πώληση ενός φορτίου βραζιλιάνικου καφέ θα ήταν ο ...χορηγός της βραζιλιανής αθλητικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες το 1932! Οι Βραζιλιάνοι αθλητές ταξίδεψαν για τις ΗΠΑ με ένα εμπορικό πλοίο που μετέφερε φορτίο καφέ. Ημόνη ελπίδα των αθλητών να καλύψουν τα έξοδα διατροφής και διαμονής τους στη διάρκεια των Αγώνων ήταν να πουληθεί ο καφές σε διάφορα λιμάνια από τη Βραζιλία μέχρι το Λος Άντζελες!
Τελικά το ποσό που συγκεντρώθηκε μπορούσε να καλύψει τα μισά μέλη της αποστολής. Τα υπόλοιπα έμειναν μέσα στο πλοίο!


Κίνα


Η αθλητική εκπροσώπηση της Κίνας (της πολυπληθέστερης χώρας του κόσμου) στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες, το 1932, ήταν αντιστρόφως ανάλογη του πληθυσμού της,. Εκπροσωπήθηκε από έναν μόνο αθλητή!!!


Έντουαρντ Τόλαν


Ο πρώτος μαύρος που νίκησε σε κούρσα ταχύτητας σε Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν ο Αμερικανός Έντουαρντ Τόλαν, το 1932, στο Λος Άντζελες. Οι νίκες του στα 100 και στα 200μ. θεωρήθηκαν πολύ παράξενο γεγονός. Σε λιγότερο από 40 χρόνια μετά το αξιοσημείωτο και παράξενο αυτό γεγονός είναι η συμμετοχή λευκού αθλητή στον τελικό των δρόμων ταχύτητας.

Στανισλάβα Βαλασίεβιτς


Για 44 ολόκληρα χρόνια ο Στέφανος Βαλασίεβιτς κρατούσε καλά κρυμένο το προσωπικό του μυστικό. Ήταν ένας άντρας που κέρδισε ολυμπιακές διακρίσεις σε γυναικεία αγωνίσματα! Σκοτώθηκε σε ληστεία το 1980 και η νεκροτομή αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό του. Πάντως το όνομά του (της) δεν έχει διαγραφεί από τους πίνακες των γυναικών ολυμπιονικών.
Σαν Στανισλάβα Βαλασίεβιτς αναδείχτηκε ολυμπιονίκης το 1932 στο Λος Άντζελες στις 100 γιάρδες με τα χρώματα της Πολωνίας.

ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΕς ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ


1924: ΤΙΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!


Στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 1924, ανακρούστηκε για πρώτη φορά ο    ελληνικός εθνικός ύμνος, σύμφωνα με ένα στοιχείο που προστέθηκε στο τελετουργικό των Αγώνων: να ανακρούονται οι εθνικοί ύμνοι της χώρας που φιλοξενεί τους Αγώνες, της χώρας που θα αναλάβει την επόμενη διοργάνωση και της Ελλάδας ως κοιτίδας του Ολυμπισμού!!!



ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ




Οι γυναίκες πήραν μερος για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1900 μόνο στο Τένις, αφού ο Κουμπερντέν , όσο ήταν πρόεδρος της ΔΟΕ, αντιδρούσε σθεναρά για την ένταξη των γυναικείων αγωνισμάτων στο Στίβο. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι οι γυναίκες πρέπει να παρευρίσκονται στους αγώνες μόνο για να στεφανώνουν τους νικητές!
Αγωνίσματα Στίβου για τις γυναίκες εντάχθηκαν στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων το 1928, αμέσως μετά την αποχ'ωρηση του Κουμπερντέν από την προεδρία της ΔΟΕ.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ " φέρι μποτ" !!

Η πρώτη γυναίκα που διέσχισε τη Μάγχη κολυμπώντας, τον Αύγουστο του 1926, καταρρίπτοντας μάλιστα κατά δύο ώρες και το αντίστοιχο αντρικό ρεκόρ, ήταν η Αμερικανίδα Γκέρτρουντ Έντερλε, μια από τις κορυφαίες κολυμβήτριες της δεκαετίας του '20, με αμερικανικά και παγκόσμια ρεκόρ σε όλες τις αποστάσεις του Ελεύθερου.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 κατέκτησε το χρυσό στα 4χ100 και το χάλκινο στα 100μ.


ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ...ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ


" Οι γυναίκες που τρέχουν αποστάσεις μεγαλύτερες των 200μ. θα έχουν προωρο γήρας". Αυτό ήταν το επιστημονικό (!) συμπέρασμα έρευνας γιατρών της Βρετανίας, αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928, στους οποίους για πρώτη φορά είχαν συμμετάσχει γυναίκες σε αγωνίσματα Στίβου, με μεγαλύτερη απόσταση την κούρσα των 800 μέτρων, με αποτέλεσμα αμέσως μετά να καταργηθούν τα 800 μέτρα και να μην υπάρχουν γυναικείες κούρσες στους Ολυμπιακούς πάνω από 200 μέτρα.
Από το 1960 όμως, στους Ολυμπιακούς της Ρώμης, άρχισαν σταδιακά να εντάσσονται οι μεγάλες αποστάσεις, ανδρικά "οχυρά" ως τότε, στο γυναικείο πρόγραμμα, με αποκορύφωμα το Μαραθώνιο Γυναικών, το 1984 στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες! 

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ 1924 ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

42.195m

Η μαραθώνια διαδρομή,όπως γνωρίζουμε, είναι 42.195m. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι. Το 1896 ήταν 40 χιλιόμετρα, ενώ το 1920 στους Ολυμπιακούς της Αμβέρσας είχαμε τη μεγαλύτερη διαδρομή, 42.750΄m. Ακριβώς μετά την Ολυμπιάδα της Αμβέρσας η Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε πως πρέπει να καθιερωθεί συγκεκριμένη χιλιομετρική απόσταση για τη μαραθώνια διαδρομή, η οποία τελικά αποφασίστηκε να είναι 42.195 και ίσχυσε από τους Ολυμπιακούς του 1924 στο Παρίσι? Γιατί όμως η συγκεκριμένη απόσταση και όχι τα 40 χιλιόμετρα της Αθήνας του 1896? Γιατί πολύ απλά μια βασίλισσα το ήθελε! Τι εννοώ? Το 1908 στους Ολυμπιακούς στο Λονδίνο η βασίλισσα Αλεξάνδρα απαίτησε η μαραθώνια διαδρομή να περάσει μπροστά από τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Ηαπόσταση που διαμορφώθηκε λοιπόν ήταν 42.195. Η Ολυμπιακή Επιτροπή σίγουρη πως κάθε φορά που θα γινόταν Μαραθώνιος θα έπρεπε να περνά μπροστά από τα ανάκτορα όρισε τη συγκεκριμένη απόσταση σαν επίσημη απόσταση του Μαραθωνίου Δρόμου. Για να καλυφθεί αυτή η διαφορά των 2.195 μέτρων στην κλασική διαδρομή της Αθήνας γίνεται ο κύκλος του ΤΎΜΒΟΥ, όπως ίσως έχετε παρατηρήσει. Ρε τι μας έκαναν κάποτε οι βασιλείς...

Me Weissmuller, you Tarzan

Σε κάθε ταινία από τις 11 που γύρισε ο Τζώννυ Βαϊσμύλλερ, ενσαρκώνοντας το βασιλιά της ζούγκλας Ταρζάν, υπάρχει απαραιτήτως και μια σκηνή σε ποτάμι ή λίμνη, όπου ο ηθοποιός έριχνε και μερικές απλωτές, για να θαυμάσει το φιλοθεάμον κοινό το υπέροχο στυλ του στο κρόουλ που αυτός καθιέρωσε. Ο Τζώνυ Βαϊσμύλλερ κατέκτησε χρυσά μετάλλια στην Κολύμβηση στις Ολυμπιάδες του 1924 στο Παρίσι, και του 1928 στο Άμστερνταμ, καθώς και στην Υδατοσφαίρηση με την αμερικανική ομάδα το 1932 στο Λος Άντζελες.

Α, ρε μπαγάσικο... χαλάλι σου... να μας ζήσεις...

Έτσι θα έλεγα εγώ αν ήμουν στη θέση του Μπίλι Χέιβενς. Τι εννοώ? Ο Αμερικανός κωπηλάτης Μπίλι Χέιβενς έχασε την ευκαιρία να στεφθεί Ολυμπιονίκης στην Τετράκωπο, στους Ολυμπιακούς του 1924 στο Παρίσι, επειδή (αν και είχε επιλεγεί) προτίμησε να μείνει στην πατρίδα του προκειμένου να είναι κοντά στην ετοιμόγεννη γυναίκα του. Τελικά ο γιός του Φρανκ τού την έσκασε, αφού γεννήθηκε πέντε μέρες μετά τη λήξη των Αγώνων.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Το "πλοίο του θανάτου"

Επανάσταση ξεσήκωσε στην αμερικανική αθλητική αποστολή η πληροφορία ότι το πολεμικό πλοίο που θα τους μετέφερε στο Βέλγιο για τους Ολυμπιακούς της Αμβέρσας το 1920, ήταν αυτό που είχε φ΄ρει πίσω στις ΗΠΑ τα φέρετρα με τους σκοτωμένους Αμερικανούς στρατιώτες από τα μέτωπα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου! Ε, δεν είχαν κι άδικο...

Ο παππούς Όσκαρ

Ο μεγαλύτερος σε ηλικία αθλητής που έχει κερδίσει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες είναι ο Σουηδός Όσκαρ Σβαν. Το 1920 στην Αμβέρσα, όταν κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο ομαδικό αγώνισμα σκοποβολής με καραμπίνα επί κινητού στόχου ήταν 73 χρονών. Παράλληλα ο Σβαν κατέχει και το ρεκόρ του γηραιότερου χρυσού ολυμπιονίκη, αφού το 1912 στη Στοκχόλμη, σε ηλικία 65 ετών, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην καραμπίνα επί κινητού στόχου.

"ακονιτί" νίκες

Τις νίκες χωρίς αντίπαλο στις αρχαίες Ολυμπιάδες τις χαρακτήριζαν "ακονιτί", δηλαδή η παλαίστρα περέμεινε χωρίς ίχνος σκόνης, άρα δεν προηγήθηκε αγώνας. Στις σύγχρονες Ολυμπιάδες μόνο σε μια περίπτωσηαπονεμήθηκαν μετάλλια χωρίς κόπο και μάλιστα μαζικά. Πρόκειται για την Ολυμπιάδα της Αμβέρσας, το 1920, όπου στις Ιστιοδρομίες μερικών κατηγοριών δεν υπήρξε διεκδίκηση ούτε καν για το ασημένιο μετάλλιο!!!

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Βερολίνο 1916

Η πρωτεύουσα της Γερμανίας είχε επιλεγεί να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς του 1916. Η Γερμανία, όμως, προτίμησε να διοργανώσει ένα φονικό Παγκόσμιο Πόλεμο το 1914 που κράτησε ως το 1918. Όταν το 1936 ανέλαβε τελικά να διοργανώσει μια Ολυμπιάδα, μέσα από αυτήν έστειλε στην ανθρωπότητα το μήνυμα ότι προετοιμάζει νέο παγκόσμιο πόλεμο!

Φυσικά και στις δύο περιπτώσεις ούτε λόγος για εκεχειρία κατά τα πρότυπα της κλασικής Ελλάδας. Και ο πρώτος και ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος διεξήχθηκαν κανονικότατα χωρίς καμιά διακοπή, όπως γινόταν στην αρχαία Ελλάδα, για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, με αποτέλεσμα να μή γινουν αγώνες το 1916, 1940 και 1944.

Η πρώτη επίσημη πρόταση για κήρυξη εκεχειρίας στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, έγινε με προοπτική να ισχύσει για τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης το 1992.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ 1912 ΣΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

ΩΔΗ ΣΤΑ ΣΠΟΡ

Το ποίημα "Ωδή στα σπορ" απέσπασε το χρυσό μετάλλιο στη Λογοτεχνία της Καλλιτεχνικής Ολυμπιάδας το 1912 στη Στοκχόλμη. Οι φερόμενοι ως ποιητές της "Ωδής" Γκέορκ Όροντ κααι Μάρτιν Έσμπαχ αποκαλύφθηκε πολύ αργότερα ότι ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο, ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερντέν, ο οποίος χρησιμοποίησε ψευδώνυμο για να μην επηρεαστεί η κρίση της επιτροπής.

Αθήνα - Πύργος με ποδήλατο

Η ποδηλατική κούρσα αντοχής επί δημοσίας οδού 320 χιλιομέτρων, όση δηλάδή είναι η απόσταση από την Αθήνα ως τον Πύργο, είναι η μεγαλύτερη διαδρομή που έχει ενταχθεί ποτέ σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Διεξήχθη στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912 και ο νικητής κάλυψε την απόσταση σε 10 ώρες 42' και 39''.

Καλλιτεχνική Ολυμπιάδα

Ο θεσμός των καλλιτεχνικο-πολιτιστικών Ολυμπιάδων παράλληλα με τις αθλητικές ξεκίνησε, με ευοίωνες προοπτικές, στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης, το 1912.

Έκλεισε τον κύκλο του με την τελετή λήξης της Ολυμπιάδας του Λονδίνου το 1948.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ


ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΜΕΣΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΟΥ 1906 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΟΥ 1908


Ψωμί, καφές και ξύρισμα!


Κάποιοι ... σπόνσορες στη Μεσολυμπιάδα του 1906, στην Αθήνα, με σκοπό να συμβάλλουν στην επανάληψη ενός θριάμβου της Ελλάδας στο Μαραθώνιο, ανάλογου με εκείνον του Λούη το 1896, προσέφεραν ... πλουσιοπάροχα δώρα στον Έλληνα αθλητή που θα κατόρθωνε να τερματίσει πρώτος. Ανάμεσα σ'αυτά ήταν: μια φραντζόλα ψωμί καθημερινά για ένα χρόνο, τρεις καφέδες την ημέρα, επίσης για ένα χρόνο, δωρεάν ξύρισμα ισοβίως και δωρεάν γεύμα έξι ατόμων σε εξοχική ταβέρνα κάθε Κυριακή για ένα χρόνο.
Τα δώρα δε δόθηκαν αφού ο πρώτος Έλληνας αθλητής τερμάτισε πέμπτος!


Ακυρώθηκε ... αλλά βραβεύτηκε!  


Στην Ολυμπιάδα του 1908 στο Λονδίνο, προκειμένου να μη νικήσει ο Αμερικανός μαραθωνοδρόμος, οι Άγγλοι κριτές βοήθησαν τον παραπαίοντα Ιταλό μαραθωνοδρόμο Ντοράντο Πέτρι να τερματίσει, βοήθεια που όχι μόνο δεν τη ζήτησε αλλά και την αρνήθηκε. Οι Αμερικανοί όμως σ'αυτή την περίπτωση δε φέρθηκαν σαν Αμερικανάκια, έκαναν ένσταση, η οποία έγινε δεκτή και ο Πέτρι ακυρώθηκε. Λίγες μέρες όμως αργότερα η βασίλισσα Αλεξάνδρα σε ειδική τελετή επιβράβευσε τον Ιταλό αθλητή, προσφέροντάς του χρυσό κύπελλο.

Απόδημη Ολυμπιάδα!


Και τοπική ελληνική Ολυμπιάδα στη Μασαχουσέτη το 1908! Οργανώθηκε από τους απόδημους Έλληνες και η επιτυχία που σημείωσε έδινε βάσιμες ελπίδες και υποσχέσεις για συνέχιση του θεσμού. Έμεινε, όμως, μόνο στις ελπίδες και τις υποσχέσεις.

Το πιο σημαντικό δεν ειναι η νίκη...


Ευλογώντας την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 1908 στο Λονδίνο, ο επίσκοπος Έθελμπερτ Τάλμποτ είπε: " Το πιο σημαντικό στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είναι η νίκη, αλλά η συμμετοχή, όπως το πιο σημαντικό στη ζωή δεν είναι ο θρίαμβος, αλλά ο αγώνας. Σημασία δεν έχει να επικρατήσεις, αλλά να έχεις αγωνιστεί καλά ". Ο βαρόνος ντε Κουμπερτέν, με ρομαντική διάθεση, επέβαλε τη φράση ως "μοτο" του Ολυμπισμού.

Χειμερινοί Αγώνες...κατακαλόκαιρο!


Τα πρώτα αγωνίσματα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων έγιναν κατακαλόκαιρο! Τέσσερα αγωνίσματα πατινάζ επί πάγου είχαν ενταχθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο το 1908. Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες άρχισαν να διεξάγονται από το 1924.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΜΕΣΟΛΥΜΠΙΑΔΑ 1906

Θρύλος!

Τόφαλος!!!   Το συνώνυμο της ηράκλειας δύναμης στη λαϊκή παράδοση. Ο Δημήτρης Τόφαλος, πριν γίνει θρύλος ως παλαιστής σε λαϊκά πανηγύρια στις ΗΠΑ, υπήρξε αθλητής στην Άρση βαρών.

Στη Μεσολυμπιάδα του 1906 σήκωσε με μια μόνο κίνηση 142,5 κιλά που αντιστοιχούν στα ...520 κιλά των τριών κινήσεων!

Πού είναι τα κέρδη βρε παιδιά!!!!

Τα κέρδη από τη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906, υπολογίστηκαν σε ισόποσο των 4,5 εκατομμυρίων ευρώ!!! Το ακριβες ποσό δεν έχει γίνει γνωστό μέχρι σήμερα. Ακόμα περιμένουμε να ολοκληρωθεί η εκκαθάρισή του!!!  Το καλό πράμα αργεί...

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Σαιν Λιούις 1904

Τότε που δεν υπήρχαν παραολυμπιακόί!!!

Σ'αυτούς τους Ολυμπιακούς αγώνες ο Αμερικανός γυμναστής Τζορτζ Άιζερ κατέκτησε στα αγωνίσματα της γυμναστικής δύο χρυσά μετάλλια, δύο ασημένια και ένα χάλκινο, αφήνοντας άναυδους τους θεατές, αφού το ένα του πόδι ήταν ... ξύλινο!

Μέρες ντροπής.

"Μόνο οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο" δήλωσε πικρόχολα ο βαρόνος Πιερ ντε Κουμπερντέν, παρακολουθώντας τους "Αγώνες βλακεντίων" (dumbbell's games) ή πιο ευγενικά, πάλι σύμφωνα με τους Αμερικανούς, " Ανθρωπολογικές μέρες ". Σύμφωνα με την αθλητική αυτή παρωδία

 οι Αμερικανοί διοργανωτές φρόντισαν να πάρουν μέρος στους αγώνες ανταγωνιζόμενοι ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ με δικά τους αθλήματα, αλλά και Ολυμπιακά, Ινδιάνοι των ΗΠΑ, Αβορίγινες της Αυστραλίας, Παταγόνιοι της Νότιας Αμερικής, Πυγμαίοι της Αφρικής και Αϊνού της Ιαπωνίας, με την αιτιολογία της μελέτης των αθλητικών επιδόσεών τους! Υπόψη πως σε αυτή την έντονα ρατσιστική αθλητική παρωδία ένας Πυγμαίος "αθλητής" έριξε σφαίρα στα 4 μέτρα και 28 εκατοστά!

Εκρηκτικό "σφηνάκι"

Ο νικητής του Μαραθωνίου στους Ολυμπιακούς αυτούς, ο Αμερικανός Τομ Χικς, δήλωσε πως τη νίκη του την όφειλε σε ντοπάρισμα που είχε κάνει με ένα μείγμα στρυχνίνης και κονιάκ!

Ξυλοκόποι και άλλοι πολλοί

Ανάμεσα στα Ολυμπιακά αθλήματα που ενέταξαν στο πρόγραμμα των Αγώνων οι Αμερικανοί διοργανωτές στο Σαιν Λιούις το 1904, ήταν το πήδημα των βαρελιών και οι αγώνες ξυλοκόπων, ποιος δηλαδή θα κόψει τα πιο πολλά δέντρα. Φαίνεται πως θυμήθηκαν τότε τον εθνικό τους ήρωα Πωλ μπάνιαν. Βέβαια τέτοια αγωνίσματα δεν ξανάγιναν...

Ποινές

Στον τελικό των 100 μέτρων, τρεις αθλητές υποχρεώθηκαν να ξεκινήσουν ένα μέτρο πίσω από τη γραμμή εκκίνησης, αφού σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς η άκυρη εκκίνηση (μετά τη δεύτερη άκυρη) δεν επέσυρε την ποινή του αποκλεισμού αλλά υποχρέωνε τον αθλητή να τρέξει 101 μέτρα.

Λασπομαχίες.

Ολυμπιακό αγώνισμα(!) στην απίθανη αυτή Ολυμπιάδα ήταν και η πάλη στη λάσπη! Ευτυχώς μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής το διέγραψαν από τα πινάκια αποτελεσμάτων των Αγώνων, μαζί με αρκετά άλλα τέτοιου είδους "αγωνίσματα" πριν γίνουν κατεστημένο.

Και "Πετεινός" και "Φτερό"

Ο μοναδικός πυγμάχος που έχει πάρει δύο χρυσά μετάλλια στην ίδια Ολυμπιάδα σε δύο διαφορετικές κατηγορίες βάρους, είναι ο Αμερικανός Όλιβερ Κερκ, που νίκησε στις κατηγορίες Πετεινού και Φτερού. Αυτό συνέβη, επειδή οι αγώνες της δεύτερης κατηγορίας έγιναν πέντε μήνες αργότερα και ο Κερκ σ'αυτό το διάστημα είχε αλλάξει κατηγορία βάρους.

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

ΠΑΡΙΣΙ   1900

Απάνθρωπος στόχος

Ο Βέλγος σκοπευτής Λεόν ντε Λουντέν, αν ζούσε σήμερα, ίσως ντρεπόταν για το ολυμπιακό μετάλλιο στον " κινητό στόχο ", για την απόσπαση του οποίου σκότωσε ...21 περιστέρια! Αυτά ήταν ο κινητός στόχος του "ευγενούς" αγωνίσματος που διεξήχθη ερήμην του φίλαθλου πνεύματος στους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 1900. Ευτυχώς με κινητοποίηση των ζωοφιλικών οργανώσεων, το αγώνισμα αυτό καταργήθηκε πάραυτα!

Μικρός κι ανώνυμος

Ο μικρότερος σε ηλικία ολυμπιονίκης, αλλά ταυτόχρονα και ο μικρότερος σε ηλικία αθλητής που έχει πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν ένας μικρός Γάλλος ηλικίας μεταξύ 7 και 10 ετών που δε διασώθηκε το όνομά του. Αντικατέστησε την τελευταία στιγμή τον υπέρβαρο πηδαλιούχο της ολλανδικής Δίκωπης.

Ψάρεμα

Ανάμεσα στα αγωνίσματα που είχαν εντάξει οι Γάλλοι διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900 στο Παρίσι ήταν και το ...ψάρεμα στο Σηκουάνα. Σε ένα ξεκαθάρισμα που έγινε αργότερα για το ποια από τα δεκάδες άσχετα αγωνίσματα και σχολικές επιδείξεις ήταν ολυμπιακά αγωνίσματα, το ψάρεμα τέθηκε εκτός Ολυμπιακών Αγώνων!

Θρησκεία και αθλητισμός

Στους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 1900, οι Αμερικανοί έχασαν αρκετά μετάλλια, επειδή οι τελικοί γίνονταν Κυριακή, μέρα αργίας. Έτσι δεν παρουσιάστηκαν να αγωνιστούν μολονότι είχαν προκριθεί!

Θα σας ενημερώσουμε...ταχυδρομικώς

Σ'αυτή την Ολυμπιάδα οι ολυμπιονίκες πληροφορήθηκαν πως πέρασαν στο πάνθεον των σύγχρονων Ολυμπιονικών πολλούς μήνες μετά τη νίκη τους με ταχυδρομική επιστολή που τους έστειλαν οι διοργανωτές. Την επιστολή συνόδευε και το μετάλλιό τους, σταλμένο κι αυτό...ταχυδρομικώς!

Παρ' όλα αυτά μια Αμερικανίδα, η Πέγκυ Άμποτ (Γκολφ) δεν έμαθε ποτέ , έως και το θάνατό της το 1955, ότι είχε ανακηρυχθεί Ολυμπιονίκης. Τέτοια οργάνωση στους Ολυμπιακούς του Παρισιού το 1900!!!

Αρτος ο επιούσιος...

Αν ο Σπύρος Λούης πέθανε παμπτωχος, ο Γάλλος "συνάδελφός" του, Μισέλ Τεατό, φούρναρης στο επάγγελμα, που νίκησε στο Μαραθώνιο των Ολυμπιακών του Παρισιού το 1900, έγινε πάμπλουτος μετά τη νίκη του. Στα επόμενα χρόνια οι Παριζιάνοι συνωστίζονταν στο φούρνο του για να δουν από κοντά τον Ολυμπιονίκη τους και με την ευκαιρία αγόραζαν και τα αρτοσκευάσματά του. 

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

1896:

ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ!!!

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1896, βραβεύτηκαν μόνο ο πρώτος και ο δεύτερος νικητής με ασημένιο και χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα.

Το ασημένιο μετάλλιο του Ολυμπιονίκη Σπύρου Λούη, το πρώτο μετάλλιο που δώθηκε σε Μαραθώνιο Δρόμο, βρίσκεται στο Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου στο Μαραθώνα μαζί με το ακριβές αντίγραφο του κυπέλλου που του πρόσφερε ο Μισέλ Μπρεάλ, και τον έπεινο που συνοδεύει το μετάλλιο του πρώτου νικητή. 

Σπύρος Λούης

Ο νικητής του Μαραθωνίου δρόμου των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 1896, ο θρυλικός Σπύρος Λούης, όχι μόνο δεν ανήκε σε αθλητικό σύλλογο, αλλά δεν είχε ιδέα περί αθλητισμού. Απορρίφθηκε μάλιστα δτην δοκιμαστική κούρσα και τελικά πήρε μέρος στον αγώνα μετά από τις πιέσεις του υπεύθυνου για την προετοιμασία των Ελλήνων μαραθωνοδρόμων, ταγματάρχη Παπαδιαμαντόπουλου που είχε το Λούη υπό τις διαταγές του, όταν αυτός υπηρετούσε τη θητεία του και εγγυήθηκε για τα αποθέματα αντοχής του νεαρού νερουλά από το Μαρούσι...

Και τελικά δικαιώθηκε.

Το απόλυτο ντόπινγκ του Σπύρου Λούη ήταν ένα ποτήρι κρασί! Το ζήτησε και το ήπιε μονορούφι σε ένα σταθμό αναψυκτικών για τους Μαραθωνοδρομους, κοντά στο Πικέρμι. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να προσπερνά έναν έναν τους αντιπάλους του, ενώ μέχρι τότε ήταν τελευταίος!

Σωκράτης Λαγουδάκης

Ο Γάλλος υπήκοος, ελληνικής όμως καταγωγής Σωκράτης Λαγουδάκης που εργαζόταν ως δημοσιογράφος στην Ελλάδα, πήρε μέρος στα 100 μέτρα, δηλώνοντας δημόσια πως αν κέρδιζε την κούρσα, θα δήλωνε Έλληνας, ώστε η νίκη του να προσμετρηθεί στις ελληνικές! Όμως δεν...

Παντελής Καρασεβδάς

Ο πρώτος ολυμπιονίκης που καταγράφεται ιστορικά στη Σκοποβολή ήταν ο Έλληνας Παντελής Καρασεβδάς, στο τουφέκι από 200 μέτρα, στην Ολυμπιάδα του 1896.

Αργότερα αναδείχτηκε σε ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα με το ψευδώνυμο "Παντολέων", ενώ πήρε μέρος και στην επανάσταση της Σάμου.

Τουρίστας και...ολυμπιονίκης!

Ο νικητής του Τένις στο απλό ανδρών , Ιρλανδός Τζων Μπόλαντ, δεν ήταν μέλος της επίσημης βρετανικής αποστολής. Βρισκόταν σε διακοπές και έκανε τουρισμό στην Ελλάδα. Ήξερε από τένις και ζήτησε να συμμετάσχει με τα χρώματα της Βρετανίας. Τόσο απλά ήταν τα πράγματα τότε!