Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

ΓΚΕΡΝΙΚΑ ή ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ, Ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ ΠΙΚΑΣΣΟ

Αν κάποιος ρωτήσει ποιο ζωγραφικό έργο μπορεί να θεωρηθεί ως το πλέον αντιπροσωπευτικό της αποστασιοποίησης του χώρου και του χρόνου, σίγουρα από τους περισσότερους η απάντηση θα ήταν η Γκερνίκα. Η βιαιότητα και η απόγνωση του πολέμου, ο φόβος και ο τρόμος που αυτός προκαλεί, η απανθρωπιά που τον χαρακτηρίζει όταν οι επιθέσεις γίνονται σε αμάχους, δε γνωρίζουν τόπο και δεν τελειώνουν σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Η ίδια φρίκη, παραλογισμός και κτηνωδία, η ίδια παραφροσύνη κυριάρχησαν στο κοντινό ή πολύ μακρινό παρελθόν, κυριαρχούν και θα κυριαρχούν σε όποιο τόπο έχει λαβωθεί θανάσιμα η ειρήνη.
Λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου, Γερμανοί πιλότοι της αεροπορίας των εθνικιστών (Χίτλερ), στα πλαίσια του Ισπανικού Εμφύλιου και της βοήθειας που είχε δοθεί στο φασίστα στρατηγό Φράγκο από το Χίτλερ, βομβαρδίζουν ένα μικρό βασκικό χωριό, τη Γκερνίκα, στη βόρεια Ισπανία. Κατά το βομβαρδισμό αυτό σκοτώθηκαν κυρίως γυναίκες και παιδιά και έτσι με αυτή την πράξη έχουμε την πρώτη μαζική δολοφονία παιδιών στο σύγχρονο, πολιτισμένο κόσμο.
Ο Πικάσσο, ευαίσθητος στα γύρω του γεγονότα και βαθιά δημοκρατικός και επηρεασμένος από τη φρίκη του πολέμου, όταν του παραγγέλθηκε από την ισπανική δημοκρατική κυβέρνηση ένα έργο κατάλληλο να αντιπροσωπεύσει την αγωνιζόμενη Ισπανία στη διεθνή έκθεση στο Παρίσι το 1937, ζωγραφίζει με θέμα τη Γκερνίκα , ένα έργο μνημειακών διαστάσεων, ύψους 3,5 μέτρων και πλάτους 7,5 μέτρων, θέλοντας να επισημάνει τη φρίκη του πολέμου, και τις κτηνωδίες που προκαλεί η επερχόμενη φασιστική θύελλα.





(Πάμπλο Πικάσσο: Γκερνίκα. 1937. Ελαιογραφία σε μουσαμά 3,5x7,5. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη)


Ανάλυση του έργου.
"Σταματήστε τον πόλεμο", είναι η κραυγή που βγαίνει μέσα από αυτό το έργο του Πικάσσο. Μια κραυγή που ταιριάζει σε κάθε εποχή και σε κάθε γωνιά της γης αφού ο πόνος, η δυστυχία, η απελπισία και ο φόβος του θανάτου δεν έχει σύνορα ούτε χρονικά όρια. Άνθρωποι και ζώα κυριολεκτικά χυμένα πάνω στον πίνακα , μορφές χωρίς συγκεκριμένη δομή (αλλού τα μάτια, αλλού τα χέρια), καταδεικνύουν τα αποτελέσματα ενός βομβαρδισμού στα ίδια τα σώματα, αλλά και στην ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων. Ο πόνος, η δυστυχία και η απελπισία είναι διάχυτα σε αυτό τον πίνακα, στον οποίο κυριαρχούν τρία χρώματα, το μαύρο, το άσπρο και το γκρι, αφού κάθε άλλο χρώμα θα έστελνε έστω και ένα ελάχιστο μήνυμα ελπίδας και ζωής. Ξεκινώντας από αριστερά βλέπουμε μια μητέρα να κρατά στην αγκαλιά της το παιδί της. Το σώμα του παιδιού εκτείνεται προς τα κάτω, προς τη μάνα γη, για να μας δείξει πως είναι νεκρό, ενώ το στόμα της μητέρας είναι μισάνοιχτο, βγάζοντας πόνο και βουβή κραυγή. Για να μας δώσει την αίσθηση της κραυγής ο Πικάσσο έχει δώσει στο στόμα της το σχήμα που έχει το στόμα του αλόγου και δίνοντας στη γλώσσα της τριγωνικό σχήμα κάνει ακόμα εντονότερο το στοιχείο του πόνου. Πάνω ακριβώς απ τη μητέρα είναι ένας ταύρος, το αγαπημένο σύμβολο του Πικάσσο, σύμβολο του φασισμού του πολέμου και της βιαιότητας. Όλες οι μορφές του πίνακα είναι στραμμένες προς αυτόν με ανοιχτά τα στόματα, ένα βουβό ουρλιαχτό ικεσίας που όμως δεν τον αγγίζει αφού αυτός παραμένει σταθερός και ατάραχος και έχει το βλέμμα του έξω από αυτό το σκηνικό της φρίκης και της δυστυχίας.Πίσω από τον ταύρο, πάνω στο τραπέζι , στο βάθος υπάρχει ένα μαύρο πουλί, το οποίο συμβολίζει το θάνατο, τις ψυχές που μόλις χάθηκαν. Κάτω από τη μητέρα βρίσκεται το διαμελισμένο σώμα ενός νεκρού πολεμιστή με τα χέρια ανοιχτά, ώστε με το κάθετα τοποθετημένο σώμα του προς αυτά να σχηματίζεται η σταύρωση, συμβολίζοντας τη θυσία του Ισπανικού λαού. Ο νεκρός στρατιώτης κρατάει σφιχτά στο χέρι το σπασμένο σπαθί του, σύμβολο ηρωικής αντίστασης. Κάποιοι κριτικοί υποστηρίζουν πως ο νεκρός πολεμιστής είναι άγαλμα, οπότε σε αυτή την περίπτωση το μήνυμα που θέλει να στείλει ο δημιουργός είναι πως μαζί με το λαό δοκιμάζεται η ιστορία και ο πολιτισμός του τόπου. Στο κέντρο του πίνακα βρίσκεται ένα άλογο, πληγωμένο από λόγχη που χλιμιντρίζει - ξεψυχάει, σύμβολο του λαού που ξεψυχάει αναζητώντας την ειρήνη και τη δημοκρατία. Το άλογο καταρρέει, αλλά κρατά το κεφάλι του όρθιο, δείχνοντάς μας το λαό που πονά και υποφέρει , αλλά αντιστέκεται με ηρωισμό, δεν υποκύπτει. Παρατηρούμε πως το άλογο στηρίζεται στο μπροστινό αριστερό του πόδι, όπως το άλογο του Παρθενώνα, συμβολίζοντας την ελπίδα και την πεποίθηση μαζί, πως η τέχνη θα φέρει τη σωτηρία. Τέλος παρατηρούμε πως το σώμα του αλόγου είναι καλυμμένο με εφημερίδες, αφήνοντας άλλο ένα ενδεχόμενο βοήθειας ή σωτηρίας από το ρόλο του τύπου στο δοκιμαζόμενο ισπανικό λαό. Προς τα δεξιά του πίνακα διακρίνονται γυναικείες μορφές που προσπαθούν να γλυτώσουν από τον βομβαρδισμό και στην άκρη δεξιά συμβολίζεται ένας άντρας πριν πέσει νεκρός. Σε αρκετά σημεία βλέπουμε ημίλευκα και λευκά ανισοσκελή τρίγωνα, τα οποία προδίδουν τη φωτιά που καίει το κτίριο. Σε κάθε έργο ζωγραφικής, ένα σημαντικό στοιχείο είναι ο φωτισμός. Στη Γκερνίκα το φως έρχεται από μία ηλεκτρική λάμπα με ακτίνες μυτερές σαν δόντια, που δε φωτίζει απολύτως τίποτα, αλλά μας δίνει την αίσθηση της αγριότητας του πολέμου σε αυτό το σύγχρονο και πολιτισμένο κόσμο με τις πάμπολλες τεχνολογικές κατακτήσεις. Τέλος παρατηρούμε μια γυναικεία μορφή που κρατά στα χέρια της μια λάμπα πετρελαίου, η μόνη μορφή που δεν είναι χτυπημένη από το βομβαρδισμό. Σύμφωνα με μελέτες η σύνθεση του έργου βασίζεται σε μια πυραμίδα που στην κορυφή της βρίσκεται αυτή η λάμπα με φως αχνό αλλά ζεστό. Με τη γυναικεία αυτή μορφή ο Πικάσσο συμβολίζει την έννοια της Ελευθερίας που προσπαθεί να σωθεί κρατώντας γερά στα χέρια της το φως της τέχνης και του πολιτισμού ως μοναδική ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο ακόμα και σε αυτές τις σκοτεινές στιγμές.

Στοιχεία της σύνθεσης.

Στο έργο αυτό παρατηρούμε τρία διαφορετικά εικαστικά ρεύματα, τον κυβισμό, τον εξπρεσιονισμό και το σουρεαλισμό. Ο Πικάσσο χρησιμοποίησε την τεχνοτροπία του κυβισμού, όπου με τα έντονα γεωμετρικά σχήματα, τον κατακερματισμό των μορφών και τη μεγάλη αντίθεση μαύρου - άσπρου, φωτεινού - σκοτεινού, δεν στάθηκε στην απλή απεικόνιση του γεγονότος, αλλά αποκάλυψε την αγωνία του πολέμου και εξέφρασε την αγωνία και τη φρίκη των ανθρώπων μπροστά σε αυτό το απάνθρωπο γεγονός. Ο ίδιος ο χώρος είναι ακαθόριστος, θέλοντας με αυτό τον τρόπο ο Πικάσσο να τονίσει πως η φρίκη του πολέμου δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένα χωρικά όρια,αλλά και οι μορφές έτσι όπως είναι δοσμένες απ' τον καλλιτέχνη, δεν προσδιορίζουν (από ενδυματολογικά ή άλλα στοιχεία) την εποχή ή τον τόπο. Είναι ο άνθρωπος που δέχεται τη βία και τον πόνο απ τον άνθρωπο. Η σύνθεση, η οποία βασίζεται σε μια πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η λάμπα πετρελαίου, δεξιά και αριστερά πλαισιώνεται από δύο όρθια παραλληλόγραμμα και σε μερικά ανισοσκελή τρίγωνα, δίνει την αίσθηση της ασφάλειας και του δυναμισμού. Ο τρόπος έκφρασης έχει έντονα τα στοιχεία του εξπρεσιονισμού, τόσο στη μητέρα, με το νεκρό παιδί στην αγκαλιά της, που ουρλιάζει αλλά και στο λαβωμένο άλογο που χλιμιντρίζει από τον πόνο. Όπως είδαμε και από την ανάλυση του έργου, επικρατούν έντονα και τα στοιχεία του σουρεαλισμού. Ολόκληρος ο πίνακας απεικονίζει τον τρόμο, το φόβο, τον πόνο και την απόγνωση που επικρατούν τη στιγμή του βομβαρδισμού. Ο Πικάσσο χρησιμοποίησε πλήθος συμβολισμών για να αποδώσει τα νοήματα, τα αντιπολεμικά μηνύματα. Ιδιαίτερη ένταση στη σκηνή δίνει ο συμβολισμός του αλόγου (λαού) που σφαδάζει σε αντίθεση με τον ταύρο (φασισμός, βιαιότητα) που παραμένει σταθερά και παγερά αδιάφορος για ό,τι συμβαίνει γύρω του και της ψυχρής ηλεκτρικής λάμπας που δε φωτίζει τίποτα σε αντίθεση με το αμυδρό αλλά ζεστό φως της λάμπας πετρελαίου, το φως της τέχνης ως ελπίδα για την ελευθερία και την ειρήνη.






















Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Στην αίθουσα τοκετών...

Τέλη του εικοστού αιώνα.
Η Αμαλία, μια νεαρή μέλλουσα ανύπαντρη μητέρα, 22 ετών,βρίσκεται στην αίθουσα τοκετών του μαιευτηρίου ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ.. Οι ωδίνες της, ίδιες κι απαράλλαχτες με τις ωδίνες της  16χρονης πιτσιρίκας που βρίσκεται ακριβώς δίπλα της και της, πραγματικά μικρής,γυφτοπούλας (μόλις 14 ετών) απέναντί της. Η νεαρή, ανύπαντρη Αμαλία, κάνει τη διαφορά από τις υπόλοιπες μέλλουσες μητέρες, αφού έχει το δικό της γιατρό και όχι όπως οι υπόλοιπες, το γιατρό της εφημερίας και τους ειδικευόμενους φοιτητές... Κανείς λοιπόν δεν υποπτεύεται πως είναι μόνη της εκεί, χωρίς να προσμονά μαζί της κάποιος, έξω, στην αίθουσα αναμονής... Η ίδια, απόλυτα εξαρτημένη από τις ωδίνες, αλλά και από τη λαχτάρα της στιγμής πως όλα αυτά θα τελειώσουν και θα έρθει η ώρα που θα κρατήσει στα χέρια της το πρώτο της βλαστάρι, δεν έχει συνειδητοποιήσει  πως η διαφορά της με τις άλλες μέλλουσες δεν είναι πως έχει το δικό της γιατρό, αλλά πως είναι μια γυναίκα "άτιμη", που κανείς δεν την περιμένει απ' έξω... Δε χρειάστηκαν όμως παρά λίγες ώρες για να νιώσει και τις δύο αυτές καταστάσεις στο πετσί της...
-Ξέρεις πώς εδώ , σε αυτό το μαιευτήριο γεννάνε και ανύπαντρες? τη ρωτά ξαφνικά η πιτσιρίκα , δίπλα της, με μια απέχθεια γι αυτές τις ...τιποτένιες ...τις ανύπαντρες. 
-Κάπου θα πρέπει να γεννήσουν κι αυτές , απαντά η Αμαλία, νιώθοντας την αποστροφή της κοινωνίας για τα "μπάσταρδα", ακόμα και στα τέλη του εικοστού αιώνα.
-Τις βάζουν σε ξεχωριστό θάλαμο μετά, θα σε πάω αύριο να τις δούμε!!! συνεχίζει η πιτσιρίκα με μια αίσθηση θριάμβου, που ξέρει πράγματα και μπορεί να ανοίξει και τα μάτια άλλων...
6.00 το πρωί , μέρα Κυριακή! Το αγοράκι της Αμαλίας έκανε αισθητή την έλευσή του με το κλάμα του σε αυτό τον κόσμο των άκρων. Ένα κόσμο που τον έχει κατακλύσει η τεχνολογία, που είναι γεμάτος με νέες και πρωτοποριακές ιδέες, αλλά που ακόμα μια μητέρα που αποφασίζει να κρατήσει το παιδί της, γιατί έτσι θέλει, έτσι νιώθει, είναι κατακριτέα, είναι τιποτένια γιατί απλά είναι ανύπαντρη.
10.00 το πρωί!! Ήρθε η ώρα να πάει η Αμαλία στο δωμάτιό της. Ευτυχώς γι αυτήν, είχε δικό της δωμάτιο, (όπως άλλωστε είχε και δικό της γιατρό) κι έτσι δε θα τη δει η πιτσιρίκα στο θάλαμο με τις υπόλοιπες "τιποτένιες" ανύπαντρες. Η μεταφορά της από την αίθουσα τοκετών, αποδείχτηκε ένας δεύτερος εφιάλτης. 
- Καλά δεν έχει κανέναν αυτή η γυναίκα? είπαν όσοι πατεράδες, μανάδες, συγγενείς περίμεναν έξω απ την αίθουσα τοκετών τη δική τους νέα "μαμά"...
Πολλά χρόνια μετά, η Αμαλία θυμάται τα δάκρυα που κύλησαν στα μάτια της εκείνη τη στιγμή, και τον υψηλό πυρετό που την έκαιγε σχεδόν όλη την υπόλοιπη μέρα, τη μέρα που ήθελε να τη θυμάται μόνο σαν την πιο ευτυχισμένη της ζωής της, που την αξίωσε ο Θεός να γίνει για πρώτη φορά μητέρα!!!


Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

(VIDEO) Επιτροπή Αναφορών – Ευρωκοινοβουλίου – Συζήτηση για τους χρηματοδοτούμενους από την Ε.Ε. ΧΥΤΑ ανά την Ελληνική επικράτεια !!! « Το ΧΑΟΣ» !! ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ !!

https://www.youtube.com/watch?v=jDdhbgLXucs&feature=youtu.be
Διαβάστε Περισσότερα »

ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ

http://attikanea.blogspot.gr/2014/04/blog-post_3519.html
Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ: ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΖΑΡΑΓΚΑ - ΚΟΡΟΒΕΣΗ Στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα πληθαίνουν οι φωνές που αναγνωρίζουν ότι η οικοδόμηση του ελλη...
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 Οι μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.


Στρατιωτικό κίνημα, που εξερράγη τα ξημερώματα τις 21ης Απριλίου 1967, με επικεφαλής τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τους συνταγματάρχες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο. Κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα και επέβαλλε μία στυγνή δικτατορία, που διήρκεσε επτά χρόνια.
Η χώρα την εποχή εκείνη βρισκόταν ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο. Οι εκλογές είχαν προκηρυχθεί για τις 28 Μαΐου και την εξουσία ασκούσε από τις 3 Απριλίου η ΕΡΕ, με πρωθυπουργό τον αρχηγό της Παναγιώτη Κανελλόπουλο, έχοντας τη συναίνεση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γεωργίου Παπανδρέου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Γεγονός των ημερών ήταν η συναυλία των Rolling Stones στο γήπεδο του Παναθηναϊκού (17 Απριλίου), που όμως διαλύθηκε από την Αστυνομία, προς μεγάλη απογοήτευση των αθηναίων ροκάδων, που θα έβλεπαν ένα συγκρότημα - θρύλο στην ακμή της δημιουργικότητάς του.
Διάχυτη ήταν η πεποίθηση ότι τις επερχόμενες εκλογές θα κέρδιζε η Ένωση Κέντρου και θα επανερχόταν θριαμβευτικά στην εξουσία υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Πολλοί ήλπιζαν ότι θα ετίθετο ένα τέλος στη διετή πολιτική ανωμαλία, που έμεινε στην ελληνική ιστορία ως «Αποστασία» και σηματοδοτήθηκε με την παραίτηση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (είχε λάβει το 52,2% στις εκλογές του 1964) στις 15 Ιουλίου 1965, μετά τη σύγκρουσή του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο.
Στα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος, ένα τμήμα της ΕΡΕ ζητούσε ένα «λοχία» για να σώσει τη χώρα από τον αναρχοκομμουνισμό. Για τη μετεμφυλιακή Δεξιά της προδικτατορικής περιόδου, κομμουνιστές ήταν εν ευρεία εννοια και οι κεντρώοι και οπωσδήποτε ο απρόβλεπτος Ανδρέας Παπανδρέου, που ήταν το ανερχόμενο αστέρι στην πολιτική σκηνή και εκινείτο αριστερότερα από το κόμμα του, την Ένωση Κέντρου.
Οι στρατηγοί, το Παλάτι, κάποιοι πολιτικοί της Δεξιάς και οι Αμερικανοί καλόβλεπαν μία μικρής διάρκειας συνταγματική εκτροπή, που θα επανέφερε την πολιτική κατάσταση στη σωστή ρότα, δηλαδή στην εναλλαγή στην εξουσία της Δεξιάς και ενός μετριοπαθούς Κέντρου. «Η Χούντα των Στρατηγών» έμεινε στα σχέδια, καθώς τους πρόλαβαν με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου οι μικροί αξιωματικοί, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Τέτοια περίπτωση δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα, καθώς η ΕΔΑ, που εκπροσωπούσε την κομμουνιστική Αριστερά (το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου), κινούνταν στο 11,80% των ψήφων στις εκλογές του 1964, σε σχέση με το 24,43% του 1958.
Πρέπει, όμως, να συνυπολογίσουμε ότι βρισκόμασταν 17 χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου και στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, όσον αφορά τον διεθνή περίγυρο. Ο στρατός ήταν πανίσχυρος, με παράδοση επεμβάσεων τον 20ο αιώνα, οι Αμερικανοί θεωρούσαν φέουδό τους την Ελλάδα, το δεξιό παρακράτος ήταν ισχυρό (Δολοφονία Λαμπράκη) και το Παλάτι ήταν ένας αυτόνομος πόλος εξουσίας, «που δεν βασίλευε, αλλά κυβερνούσε». Οι πολιτικοί που κυβέρνησαν αυτά τα 17 χρόνια (Πλαστήρας, Παπάγος, Καραμανλής και Παπανδρέου), ασχολήθηκαν κυρίως με την ανοικοδόμηση της χώρας και την οικονομική ανάπτυξη, παρά με το «βάθεμα και το πλάτεμα» των δημοκρατικών θεσμών και την εξάλειψη των μνημών του Εμφυλίου.
Το πραξικόπημα, «Επανάσταση» για τους θιασώτες του, εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Απριλίου. Λίγες ώρες πριν, είχε ολοκληρωθεί η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου και τα μέλη του αποχώρησαν για τα σπίτια τους, χωρίς να έχουν ιδέα για το τι θα επακολουθούσε. Ανάμεσά τους και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Παναγιώτης Παπαληγούρας.
Η τριάδα των Παπαδόπουλου, Παττακού και Μακαρέζου, μπορεί να ήταν άσοι στη συνωμοσία, αλλά εκμεταλλεύτηκαν τον βαθύ ύπνο των δημοκρατικών κυβερνήσεων και φρόντισαν να τοποθετήσουν στις πιο νευραλγικές θέσεις του στρατεύματος ανθρώπους μυημένους στα σχέδιά τους. Τους βοήθησε, επίσης, το γεγονός ότι μέσα στην Αθήνα υπήρχαν μεγάλες μάχιμες μονάδες, όπως το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, που βρισκόταν στη σημερινή Πολυτεχνειούπολη, με διοικητή τον ταξίαρχο Παττακό.
Από εκεί βγήκαν τα πρώτα τανκς στις 2 τα ξημερώματα, για να καταλάβουν όλα τα στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας (Βουλή, Υπουργεία, ΕΙΡ, ΟΤΕ, Ανάκτορα). Την ίδια ώρα, ο συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς εξαπέλυε πιστές στο κίνημα δυνάμεις για να συλλάβουν το σύνολο της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Οι πραξικοπηματίες έβαλαν σε εφαρμογή το ΝΑΤΟικό σχέδιο «Προμηθεύς», για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα να κινηθούν όλες οι στρατιωτικές μονάδες της Αττικής. Μεγάλη ήταν η συμβολή του διοικητή της Σχολής Ευελπίδων, Δημήτρη Ιωαννίδη, ο οποίος κινητοποίησε το τάγμα της σχολής και τη Στρατιωτική Αστυνομία (ΕΣΑ).
Μία από τις πρώτες ενέργειες των συνωμοτών ήταν να συλλάβουν τον αρχηγό του ΓΕΣ αντιστράτηγο Σπαντιδάκη και να τον αντικαταστήσουν με τον ομοιόβαθμό του Οδυσσέα Αγγελή, που ήταν μυημένος στο κίνημα. Ο νέος αρχηγός του Στρατού έδωσε εντολή σε όλους του μεγάλους στρατιωτικούς σχηματισμούς να εφαρμόσουν το σχέδιο «Προμηθεύς» κι έτσι να εξασφαλισθεί η υπακοή του στρατεύματος σε όλη τη χώρα.
Η μοναδική ενέργεια για να αντιμετωπιστεί εγκαίρως το πραξικόπημα έγινε από την πλευρά του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, Γεωργίου Ράλλη, ο οποίος προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον ταξίαρχο Ορέστη Βιδάλη για να κινητοποιήσει το Γ' Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη. Δεν πρόλαβε, αφού το σχέδιο «Προμηθεύς» είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή, με αποτέλεσμα ο ταξίαρχος Βιδάλης να μην λάβει ποτέ το σήμα του Γεωργίου Ράλλη.
Ο αιφνιδιασμός ήταν πλήρης και στις 3:30 τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου το στρατιωτικό κίνημα είχε επικρατήσει και μάλιστα αναίμακτα. Νωρίς το πρωί, το ραδιόφωνο ΕΙΡ έπαιζε εμβατήρια και δημοτικά άσματα και οι αγουροξυπνημένοι Έλληνες άκουγαν τα πρώτα «Αποφασίζομεν και Διατάζομεν» των δικτατόρων, που ήταν η απαγόρευση των συγκεντρώσεων άνω των τριών ατόμων. Με συντακτική πράξη κατά τη διάρκεια της ημέρας ανεστάλησαν οι διατάξεις του Συντάγματος και ματαιώθηκαν οι εκλογές της 28ης Μαΐου 1967.
Αιφνιδιασμένοι από τις εξελίξεις φαίνεται να ήταν και οι Αμερικανοί, που δεν περίμεναν την κίνηση του Παπαδόπουλου. Τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Φίλιπ Τάλμποτ ξύπνησε ο ανιψιός του πρωθυπουργού Κανελλόπουλου, Διονύσης Λιβανός, και του ανακοίνωσε την είδηση. Όταν μετά από λίγες μέρες ο Τάλμποτ είπε στο σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Τζακ Μέρι, ότι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ήταν ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτός του απάντησε κυνικά: «Μα, πως είναι δυνατόν να βιάσεις μία πόρνη;..»
Μόνο δύο πρωινές εφημερίδες πρόλαβαν να περιλάβουν στην ύλη τους την εκδήλωση του πραξικοπήματος. Η «Καθημερινή» στην πρώτη της σελίδα είχε ένα μονόστηλο με τίτλο «Την 2αν πρωινήν εξερράγη στρατιωτικόν κίνημα. Συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες», ενώ η «Αυγή» πάνω από τον τίτλο της έγραφε: «Συνελήφθησαν από στρατιωτικούς οι Μ. Γλέζος, Λ. Κύρκος, Α. Παπανδρέου. Ασυνήθιστες κινήσεις στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων».
Στις 7 το πρωί, η ηγεσία των πραξικοπηματιών επισκέφθηκε στα Ανάκτορα του Τατοΐου τον Κωνσταντίνο και του ζήτησε να ορκίσει την κυβέρνησή τους. Η περιοχή ήταν περικυκλωμένη από τανκς για να μην υπάρξει περίπτωση δυναμικής αντίδρασης από τον άνακτα. Ο βασιλιάς, παρά την προτροπή του συλληφθέντα πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου να αντισταθεί, συμβιβάστηκε μαζί τους «για να μην χυθεί αίμα ελληνικό» και αργά το απόγευμα όρκισε την κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Κόλλια. Επρόκειτο βέβαια για πρωθυπουργό - μαριονέτα, αφού τα νήματα κινούσε ο ισχυρός άνδρας του κινήματος, συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο συλληφθείς και αποπεμφθείς αρχηγός του ΓΕΣ Γρηγόριος Σπαντιδάκης, άνθρωπος του βασιλιά, όπως και ο Κόλλιας, προσχώρησε στους κινηματίες και ανέλαβε Υπουργός Εθνικής Άμυνας.
Την ίδια μέρα άρχισαν και οι συλλήψεις απλών πολιτών, ενώ είχαμε και τα πρώτα θύματα. Τα όργανα της Χούντας δολοφονούν στον Ιππόδρομο, που είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, το στέλεχος της ΕΔΑ Παναγιώτη Ελή, ενώ ένας στρατιώτης πυροβολεί τη νεαρή Αθηναία Μαρία Καλαυρά, γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές του. Δέκα ημέρες αργότερα, η Χούντα ανακοίνωσε ότι οι συλληφθέντες ανέρχονταν σε 6509 άτομα, στη συντριπτική τους πλειονότητα αριστερών πεποιθήσεων.
Η Ελλάδα από την 21η Απριλίου 1967 μπήκε στο «γύψο», κατά την έκφραση του Παπαδόπουλου, για 7 χρόνια, 3 μήνες και 3 μέρες. Η Δικτατορία κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος στις 23 Ιουλίου 1974, μετά το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο. Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

Τζουζέπε Βέρντι: Ο μουσουργός που ξεσήκωσε μια ολόκληρη χώρα!

Ω πατρίδα, τόσο όμορφη και χαμένη!Αποτέλεσμα εικόνας για βέρντι ναμπούκο
Ω ανάμνηση τόσο αγαπητή
              και κατάφορτη με απελπισία



Οι στίχοι αυτοί απ το "Ναμπούκο" ξεσήκωσαν μια ολόκληρη χώρα, "μίλησαν" στην καρδιά ενός ολόκληρου λαού που ταυτίστηκε με τους καταπιεσμένους Εβραίους, αντικατοπτρίζοντας τη δική του συναισθηματική και πραγματική κατάσταση από την αυστριακή κατοχή. 
Το 1842, η Σκάλα πλημμυρίζει από τη μουσική και τους στίχους του Ναμπούκο ένα έργο στο οποίο ο Βέρντι οφείλει πραγματικά την καθιέρωσή του ως κορυφαίος μουσουργός.
Η πορεία του μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν γεμάτη ανατροπές, αλλά χάρη στην υποστήριξη ενός φιλόμουσου εμπόρου και στην ισχυρή του θέληση καταξιώθηκε ως ο μεγαλύτερος μουσικός συνθέτης όπερας του 19ου αιώνα.
Ο Τζουζέπε Βέρντι καταγόταν από μια φτωχή οικογένεια της Ιταλίας. Μεγάλωσε στη μικρή επαρχιακή πόλη Μπουσέτο, μέσα στη φτώχεια, σε συνθήκες δηλαδή που δεν προμήνυαν πως θα εξελισσόταν σε κορυφαία μουσική φυσιογνωμία. Ο φιλόμουσος και εύπορος έμπορος Μπαρέτσι, γοητευμένος από το ταλέντο και την ιδιοφυία του νεαρού Βέρντι, αναλαμβάνει τις δαπάνες για τις σπουδές του και στέκεται στο πλευρό του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Αποτέλεσμα εικόνας για βέρντι ναμπούκο


Ο νεαρός Βέρντι ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στο Μιλάνο, επιστρέφει στο Μπουσέτο και αναλαμβάνει τη θέση του μουσικού διευθυντή της πόλης. Τότε ερωτεύεται και παντρεύεται την κόρη του μαικήνα του, τη Μαργαρίτα, χωρίς κανένα πρόβλημα, αφού ο Μπαρέτσι σε αντίθεση με τα ήθη της εποχής, δέχεται για γαμπρό του το νεαρό φτωχό μουσικό. Τρία χρόνια αργότερα ανεβαίνει στη Σκάλα μια σύνθεσή του για όπερα, η οποία σημειώνει μεγάλη επιτυχία, γεγονός που του εξασφαλίζει νέες παραγγελίες για συνθέσεις. Η ανοδική του πορεία διακόπτεται απότομα όταν χάνει και το δεύτερο παιδί του και λίγο αργότερα και τη γυναίκα του. Αποφασίζει τότε , σε κατάσταση ψυχικής πίεσης, να εγκαταλείψει για πάντα τη σύνθεση. Τελικά, μετά από έντονες αμφιταλαντεύσεις και εσωτερική κρίση, δέχτηκε την πρόταση του διευθυντή της Σκάλας να συνθέσει το "Ναμπούκο ή Ναβουχοδονόσωρ", έργο το οποίο αφ' ενός έφερε το δημιουργό του στην κορυφή της επιτυχίας, απογειώνοντας τη μετέπειτα πορεία του και αφ' ετέρου έδωσε στο λαό της Ιταλίας την ευκαιρία να εκφράσει την αντίδρασή του στην αυστριακή κατοχή. 
Η Ιταλία, όταν γεννήθηκε ο Βέρντι, το 1813, βρισκόταν ήδη υπό αυστριακή κατοχή. 


Την περίοδο που γράφτηκε ο Ναμπούκο το πατριωτικό εθνικιστικό κόμμα Ριζορτζιμέντο (Αναγέννηση), το οποίο ιδρύθηκε το 1820 από τους Καρμπονάρους, εμπνευσμένο από τη Γαλλική Επανάσταση και τα ιδεώδη της για ελευθερία, ισότητα, εθνικό κράτος και κυρίαρχο λαό, ζητούσε την απελευθέρωση της Ιταλίας από την Αυστρία, το σχηματισμό της σε έθνος και την εδραίωση ενός ενωμένου βασιλείου υπό τον Οίκο των Σαβόϋ. Στον αγώνα αυτό συμμετείχε ο Βέρντι από τα νεανικά του χρόνια, τόσο ως μέλος του κόμματος, αλλά και ως μουσουργός, επιλέγοντας τις ιστορίες για τις πρώτες του όπερες, Ναμπούκο , Ερνάνης, Ζαν ντ’Άρκ, Αττίλας, οι ληστές και η Μάχη του Λενιάνο, ως έκφραση πατριωτισμού. Αν και εξαιτίας της λογοκρισίας από τους Αυστριακούς, μεταφέρει τα μηνύματά του αλληγορικά, οι όπερές του έμοιαζαν με ιαχές που ωθούσαν τους Ιταλούς να απελευθερωθούν. Το χορωδιακό μέρος των Ιουδαίων αιχμαλώτων, "Va pensiero",άγγιξε τον πατριωτισμό των Ιταλών, αφού στην πραγματικότητα εξέφραζε συγκαλυμμένα την επιθυμία για μια Ιταλία ενωμένη και ελεύθερη.

Μετά την τεράστια επιτυχία του Ναμπούκο, το "Va pensiero" έγινε ο ύμνος του Ριζορτζιμέντο. Οι Ιταλοί το τραγουδούσαν στους δρόμους, γράφοντας στους τοίχους το σύνθημα VIVA VERDI. Ο Βέρντι και η μουσική του μιλούσαν εξ ονόματος ολόκληρου του έθνους.
Περίπου 20 χρόνια αργότερα από την πρώτη εκείνη εκτέλεση του Ναμπούκο, το 1861, η Ιταλία ενοποιήθηκε και έγινε ανεξάρτητο κράτος. Ο Βέρντι εκλέχθηκε στο ιταλικό κοινοβούλιο στο οποίο παρέμεινε μέλος μέχρι και το 1865 οπότε και παραιτήθηκε.
Διαβάστε Περισσότερα »